برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۱۲

۱۸۲

۲۶۸	گلعذاری ز گلستان جهان ما را بس			زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس		۲۶۷
	من و همصحبتی اهل ریا دورم باد			از گرانان جهان رطل گران ما را بس
	قصر فردوس بپاداش عمل می‌بخشند			ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس
	بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین			کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس
	نقد بازار جهان بنگر و آزار جهان			گر شما را نه بس این سود و زیان ما را بس
	یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم			دولت صحبت آن مونس جان ما را بس
	از درِ خویش خدا را به بهشتم مفرست			که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس
		حافظ از مشرب قسمت گله ناانصافیست
		طبع چون آب و غزلهای روان ما را بس

۲۶۹	دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس			نسیم روضهٔ شیراز پیک راهت بس		۲۶۹
	دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش			که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس
	وگر کمین بگشاید غمی ز گوشهٔ دل			حریم درگه پیر مغان پناهت بس
	بصدر مصطبه بنشین و ساغر می نوش			که این قدر ز جهان کسب مال و جاهت بس
	زیادتی مطلب کار بر خود آسان کن			صراحی می لعل و بتی چو ماهت بس