برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۰۴

۱۷۴

	چو قسمت ازلی بی‌حضور ما کردند			گر اندکی نه بوفق رضاست خرده مگیر
	چو لاله در قدحم ریز ساقیا می و مشک			که نقش خال نگارم نمیرود ز ضمیر
	بیار ساغر دُرّ خوشاب ای ساقی			حسود گو کرم آصفی ببین و بمیر
	بعزم توبه نهادم قدح ز کف صد بار			ولی کرشمهٔ ساقی نمیکند تقصیر
	می دوساله و محبوب چارده‌ساله			همین بسست مرا صحبت صغیر و کبیر
	دلِ رمیدهٔ ما را که پیش میگیرد			خبر دهید بمجنون خسته از زنجیر
		حدیث توبه درین بزمگه مگو حافظ
		که ساقیان کمان ابرویت زنند بتیر[۱]

۲۵۷	روی بنما و مرا گو که ز جان دل برگیر			پیش شمع آتش پروانه بجان گو درگیر		۲۵۲
	در لب تشنهٔ ما بین و مدار آب دریغ			بر سر کشتهٔ خویش آی و ز خاکش برگیر
	ترک درویش مگیر ار نبود سیم و زرش			در غمت سیم شمار اشک و رخش را زر گیر
	چنگ بنواز و بساز ار نبود عود چه باک			آتشم عشق و دلم عود و تنم مجمر گیر
	در سماع آی و ز سر خرقه برانداز و برقص			ور نه با گوشه رو و خرقهٔ ما در سر گیر

1. ق، نخ و بعضی نسخ دیگر اینجا بیت ذیل را علاوه دارند: چه جای گفتهٔ خواجو و شعر سلمانستکه شعر حافظ بهتر ز شعر خوب ظهیر،