برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۰۱

۱۷۱

	معرفت نیست در این قوم خدا را سببی			تا برم گوهر خود را بخریدار دگر
	یار اگر رفت و حق صحبت دیرین نشناخت			حاش لله که روم من ز پی یار دگر
	گر مساعد شودم دایرهٔ چرخ کبود			هم بدست آورمش باز بپرگار دگر
	عافیت می‌طلبد خاطرم ار بگذارند			غمزهٔ شوخش و آن طرّهٔ طرّار دگر
	راز سربستهٔ ما بین که بدستان گفتند			هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر
	هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت			کُندم قصد دل ریش بآزار دگر
		باز گویم نه درین واقعه حافظ تنهاست
		غرقه گشتند درین بادیه بسیار دگر

۲۵۳	ای خرّم از فروغ رخت لاله‌زار عمر			بازآ که ریخت بی‌گل رویت بهار عمر		۲۵۴
	از دیده گر سرشک چو باران چکد رواست			کاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر
	این یکدودم که مهلت دیدار ممکنست			دریاب کار ما که نه پیداست کار عمر
	تا کی می صبوح و شکرخواب بامداد			هشیار گرد هان که گذشت اختیار عمر
	دی در گذار بود و نظر سوی ما نکرد			بیچاره دل که هیچ ندید از گذار عمر
	اندیشه از محیط فنا نیست هر کرا			بر نقطهٔ دهان تو باشد مدار عمر