برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۹۸

۱۶۸

	مکارم تو بآفاق می‌برد شاعر			ازو وظیفه و زاد سفر دریغ مدار
	چو ذکر خیر طلب میکنی سخن اینست			که در بهای سخن سیم و زر دریغ مدار
		غبار غم برود حال خوش شود حافظ
		تو آب دیده از این رهگذر دریغ مدار

۲۴۸	ای صبا نکهتی از کوی فلانی بمن آر			زار و بیمار غمم راحت جانی بمن آر		۲۴۷
	قلب بی‌حاصل ما را بزن اکسیر مراد			یعنی از خاک در دوست نشانی بمن آر
	در کمین‌گاه نظر با دل خویشم جنگست			زابرو و غمزهٔ او تیر و کمانی بمن آر
	در غریبیّ و فراق و غم دل پیر شدم			ساغر می ز کف تازه جوانی بمن آر
	منکرانرا هم از این می دو سه ساغر بچشان			وگر ایشان نستانند روانی بمن آر
	ساقیا عشرت امروز بفردا مفکن			یا ز دیوان قضا خطّ امانی بمن آر
		دلم از دست بشد دوش چو حافظ میگفت
		کای صبا نکهتی از کوی فلانی بمن آر

۲۴۹	ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار			ببر اندوه دل و مژدهٔ دلدار بیار		۲۴۶
	نکتهٔ روح فزا از دهن دوست بگو			نامهٔ خوش خبر از عالم اسرار بیار