برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۹۷

۱۶۷

	دل در جهان مبند و بمستی سؤال کن			از فیض جام و قصّهٔ جمشید کامگار
	جز نقد جان بدست ندارم شراب کو			کان نیز بر کرشمهٔ ساقی کنم نثار
	خوش دولتیست خرّم و خوش خسروی کریم			یا رب ز چشم زخم زمانش نگاه دار
	می خور بشعر بنده که زیبی دگر دهد			جام مرصّع تو بدین دُرّ شاهوار
	گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هست			از می کنند روزه گشا طالبان یار
	زانجا که پرده پوشی عفو کریم تست			بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار
	ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود			تسبیح شیخ و خرقهٔ رند شرابخوار
		حافظ چو رفت روزه و گل نیز می‌رود
		ناچار باده نوش که از دست رفت کار

۲۴۷	صبا ز منزل جانان گذر دریغ مدار			وزو بعاشق بیدل خبر دریغ مدار		۲۴۹
	بشکر آنکه شکفتی بکام بخت ای گل			نسیم وصل ز مرغ سحر دریغ مدار
	حریف عشق تو بودم چو ماه نو بودی			کنون که ماه تمامی نظر دریغ مدار
	جهان و هر چه درو هست سهل و مختصر است			ز اهل معرفت این مختصر دریغ مدار
	کنون که چشمهٔ قندست لعل نوشینت			سخن بگوی و ز طوطی شکر دریغ مدار