برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۷۹

۱۴۹

	ز دست شاهد نازک عذار عیسی‌دم			شراب نوش و رها کن حدیث عاد و ثمود
	جهان چو خلد برین شد بدور سوسن و گُل			ولی چه سود که در وی نه ممکنست خلود
	چو گل سوار شود بر هوا سلیمان وار			سحر که مرغ درآید بنغمهٔ داوود
	بباغ تازه کن آیین دین زردشتی			کنون که لاله برافروخت آتش نمرود
	بخواه جام صبوحی بیاد آصف عهد			وزیر ملک سلیمان عماد دین محمود
		بود که مجلس حافظ بیمن تربیتش
		هر آنچه می‌طلبد جمله باشدش موجود

۲۲۰	از دیده خون دل همه بر روی ما رود			بر روی ما ز دیده چگویم چها رود		۲۰۰
	ما در درون سینه هوائی نهفته‌ایم			بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود
	خورشید خاوری کند از رشک جامه چاک			گر ماه مهرپرور من در قبا رود
	بر خاک راه یار نهادیم روی خویش			بر روی ما رواست اگر آشنا رود
	سیلست آب دیده و هر کس که بگذرد			گر خود دلش ز سنگ بود هم ز جا رود
	ما را بآب دیده شب و روز ماجراست			زان رهگذر که بر سر کویش چرا رود
	حافظ بکوی میکده دایم بصدق دل			چون صوفیان صومعه دار از صفا رود