برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۶۳

۱۳۳

	دردم نهفته به ز طبیبان مدّعی			باشد که از خزانهٔ غیبم دوا کنند
	معشوق چون نقاب ز رخ در نمی‌کشد			هر کس حکایتی بتصوّر چرا کنند
	چون حسن عاقبت نه به رندیّ و زاهدیست			آن به که کار خود بعنایت رها کنند
	بی‌معرفت مباش که در من یزید عشق			اهل نظر معامله با آشنا کنند
	حالی درون پرده بسی فتنه میرود			تا آن زمان که پرده برافتد چها کنند
	گر سنگ از این حدیث بنالد عجب مدار			صاحبدلان حکایت دل خوش ادا کنند
	می خور که صد گناه ز اغیار در حجاب			بهتر ز طاعتی که بروی و ریا کنند
	پیراهنی که آید ازو بوی یوسفم			ترسم برادران غیورش قبا کنند
	بگذر بکوی میکده تا زمرهٔ حُضور			اوقات خود ز بهر تو صرف دعا کنند
	پنهان ز حاسدان بخودم خوان که منعمان			خیر نهان برای رضای خدا کنند
		حافظ دوام وصل میسّر نمیشود
		شاهان کم التفات بحال گدا کنند

۱۹۷	شاهدان گر دلبری زینسان کنند			زاهدانرا رخنه در ایمان کنند		۱۲۴
	هر کجا آن شاخ نرگس بشکفد			گلرخانش دیده نرگسدان کنند