برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۴۴

۱۱۴

	چو زر عزیز وجودست نظم من آری			قبول دولتیان کیمیای این مس شد
		ز راه میکده یاران عنان بگردانید
		چرا که حافظ ازین راه رفت و مفلس شد

۱۶۸	گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد			بسوختیم درین آرزوی خام و نشد		۲۲۱
	بلابه گفت شبی میر مجلس تو شوم			شدم برغبت خویشش کمین غلام و نشد
	پیام داد که خواهم نشست با رندان			بشد برندی و دردی کشیم نام و نشد
	رواست در بر اگر می‌طپد کبوتر دل			که دید در ره خود تاب و پیچ دام و نشد
	بدان هوس که بمستی ببوسم آن لب لعل			چه خون که در دلم افتاد همچو جام و نشد
	بکوی عشق منه بی‌دلیل راه قدم			که من بخویش نمودم صد اهتمام و نشد
	فغان که در طلب گنج نامهٔ مقصود			شدم خراب جهانی ز غم تمام و نشد
	دریغ و درد که در جست و جوی گنج حضور			بسی شدم بگدائی برِ کرام و نشد
		هزار حیله برانگیخت حافظ از سر فکر
		در آن هوس که شود آن نگار رام و نشد

۱۶۹	یاری اندر کس نمی‌بینیم یارانرا چه شد			دوستی کی آخر آمد دوستدارانرا چه شد		۲۲۶