برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۳۹

۱۰۹

۱۶۰	خوشست خلوت اگر یار یار من باشد			نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد		۲۳۰
	من آن نگین سلیمان بهیچ نستانم			که گاه گاه برو دست اهرمن باشد
	روا مدار خدایا که در حریم وصال			رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد
	هُمای گو مفکن سایهٔ شرف هرگز			در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد
	بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل			توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد
	هوای کوی تو از سر نمیرود آری			غریب را دل سرگشته با وطن باشد
		بسان سوسن اگر ده زبان شود حافظ
		چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد

۱۶۱	کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد			یک نکته ازین معنی گفتیم و همین باشد		۲۳۲
	از لعل تو گر یابم انگشتریِ زنهار			صد ملک سلیمانم در زیر نگین باشد
	غمناک نباید بود از طعن حسود ای دل			شاید که چو وابینی خیر تو در این باشد
	هر کو نکند فهمی زین کلک خیال‌انگیز			نقشش بحرام ار خود صورتگر چین باشد
	جام می و خون دل هر یک بکسی دادند			در دایرهٔ قسمت اوضاع چنین باشد
	در کار گلاب و گل حکمِ ازلی این بود			کاین شاهد بازاری وان پرده‌نشین باشد