برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۳۶

۱۰۶

۱۵۵	اگر روم ز پیش فتنها برانگیزد			ور از طلب بنشینم بکینه برخیزد		۲۰۹
	و گر برهگذری یکدم از وفاداری			چو گرد در پیش افتم چو باد بگریزد
	و گر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس			ز حقّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد
	من آن فریب که در نرگس تو می‌بینم			بس آب روی که با خاک ره برآمیزد
	فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست			کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد
	تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده‌باز			هزار بازی از این طرفه‌تر برانگیزد
		بر آستانهٔ تسلیم سر بنه حافظ
		که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد

۱۵۶	بحُسن و خلق و وفا کس بیار ما نرسد			ترا در این سخن انکار کار ما نرسد		۱۷۸
	اگر چه حسن‌فروشان بجلوه آمده‌اند			کسی بحسن و ملاحت بیار ما نرسد
	بحقّ صحبت دیرین که هیچ محرم راز			بیار یک جهت حق‌گزار ما نرسد
	هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی			بدلپذیری نقش نگار ما نرسد
	هزار نقد ببازار کائنات آرند			یکی بسکّهٔ صاحب عیار ما نرسد
	دریغ قافلهٔ عُمر کانچنان رفتند			که گردشان بهوای دیار ما نرسد