برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۲۷

۹۷

	گفت آن یار کزو گشت سر دار بلند			جرمش این بود که اسرار هویدا میکرد
	فیض روح‌القدس ار باز مدد فرماید			دیگران هم بکنند آنچه مسیحا میکرد
		گفتمش سلسلهٔ زلف بتان از پی چیست
		گفت حافظ گلهٔ از دل شیدا میکرد

۱۴۳	بسرّ جام جم آنگه نظر توانی کرد			که خاک میکده کحل بصر توانی کرد		۱۰۳
	مباش بی می و مطرب که زیر طاق سپهر			بدین ترانه غم از دل بدر توانی کرد
	گل مراد تو آنگه نقاب بگشاید			که خدمتش چو نسیم سحر توانی کرد
	گدائی در میخانه طرفه اکسیریست			گر این عمل بکنی خاک زر توانی کرد
	بعزم مرحلهٔ عشق پیش نه قدمی			که سودها کنی ار این سفر توانی کرد
	تو کز سرای طبیعت نمی‌روی بیرون			کجا بکوی طریقت گذر توانی کرد
	جمال یار ندارد نقاب و پرده ولی			غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد
	بیا که چارهٔ ذوق حضور و نظم اُمور			بفیض بخشی اهل نظر توانی کرد
	ولی تو تا لب معشوق و جام می خواهی			طمع مدار که کار دگر توانی کرد
	دلا ز نور هدایت گر آگهی یابی			چو شمع خنده زنان ترک سر توانی کرد