برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۱۸

۸۸

	در خیال این همه لعبت بهوس می‌بازم			بو که صاحب نظری نام تماشا ببرد
	علم و فضلی که بچل سال دلم جمع آورد			ترسم آن نرگس مستانه بیغما ببرد
	بانگ گاوی چه صدا بازدهد عشوه مخر			سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد
	جام مینائی می سدّ ره تنگ دلیست			منه از دست که سیل غمت از جا ببرد
	راه عشق ار چه کمین‌گاه کماندارانست			هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد
		حافظ ار جان طلبد غمزهٔ مستانهٔ یار
		خانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد

۱۲۹	اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد			نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد		۲۱۵
	اگر نه عقل بمستی فروکشد لنگر			چگونه کشتی ازین ورطهٔ بلا ببرد
	فغان که با همه کس غایبانه باخت فلک			که کس نبود که دستی ازین دغا ببرد
	گذار بر ظلماتست خضر راهی کو			مباد کاتش محرومی آب ما ببرد
	دل ضعیفم از آن میکشد بطرف چمن			که جان ز مرگ به بیماری صبا ببرد
	طبیب عشق منم باده ده که این معجون			فراغت آرد و اندیشهٔ خطا ببرد
	بسوخت حافظ و کس حال او بیار نگفت			مگر نسیم پیامی خدایرا ببرد