برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۲۰۸

شبی که ماه مراد از افق شود طالعبود که پرتو نوری ببام ما افتد ببارگاه تو چون باد را نباشد بارکی اتّفاق مجال سلام ما افتد چو جان فدای لبش شد خیال می‌بستمکه قطرهٔ ز زلالش بکام ما افتد خیال زلف تو گفتا که جان وسیله مسازکزین شکار فراوان بدام ما افتد بناامیدی ازین در مرو بزن فالیبود که قرعهٔ دولت بنام ما افتد ز خاک کوی تو هر گه که دم زند حافظ نسیم گلشن جان در مشام ما افتد

۱۱۵درخت دوستی بنشان که کام دل ببار آردنهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد۱۵۱ چو مهمان خراباتی بعزّت باش با رندانکه دردسر کشی جانا گرت مستی خمار آرد شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار مابسی گردش کند گردون بسی لیل و نهار آرد عماری دار لیلی را که مهد ماه در حکمستخدا را در دل اندازش که بر مجنون گذار آرد بهار عمر خواه ای دل وگرنه این چمن هر سالچو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد خدا را چون دل ریشم قراری بست با زلفتبفرما لعل نوشین را که زودش با قرار آرد درین باغ از خدا خواهد^[۱] دگر پیرانه سر حافظنشیند بر لب جوئیّ و سروی در کنار آرد

1. در بعضی نسخ: ار خدا خواهد (با راء مهمله).