برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۱۹۹

۶۹

	دوتا شد قامتم همچون کمانی			ز غم پیوسته چون ابروی فرّخ
	نسیم مشک تاتاری خجل کرد			شمیم زلف عنبربوی فرّخ
	اگر میل دل هر کس بجائیست			بود میل دل من سوی فرّخ
		غلام همّت آنم که باشد
		چو حافظ بنده و هندوی فرّخ

۱۰۰	دی پیر می فروش که ذکرش بخیر باد			گفتا شراب نوش و غم دل ببر ز یاد		۱۶۴
	گفتم بباد میدهدم باده نام و ننگ			گفتا قبول کن سخن و هر چه باد باد
	سود و زیان و مایه چو خواهد شدن ز دست			از بهر این معامله غمگین مباش و شاد
	بادت بدست باشد اگر دل نهی بهیچ			در معرضی که تخت سلیمان رود بباد
		حافظ گرت ز پند حکیمان ملالتست
		کوته کنیم قصّه که عمرت دراز باد

۱۰۱	شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد			زدیم بر صف رندان و هر چه بادا باد		۱۶۸
	گره ز دل بگشا وز سپهر یاد مکن			که فکر هیچ مهندس چنین گره نگشاد
	ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ			از این فسانه هزاران هزار دارد یاد