برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۱۸۶

۵۶

۸۰	عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت			که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت		۴۹
	من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش			هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت
	همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست			همه جا خانهٔ عشقست چه مسجد چه کنشت
	سر تسلیم من و خشت در میکدها			مدّعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت
	ناامیدم مکن از سابقهٔ لطف ازل			تو پس پرده چه دانی که که خوبست و که زشت
	نه من از پردهٔ تقوا بدر افتادم و بس			پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت
		حافظا روز اجل گر بکف آری جامی
		یکسر از کوی خرابات برندت به بهشت

۸۱	صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت			ناز کم کن که درین باغ بسی چون تو شکفت		۴۲
	گل بخندید که از راست نرنجیم ولی			هیچ عاشق سخن سخت بمعشوق نگفت
	گر طمع داری از آن جام مرصّع می لعل			ای بسا دُر که بنوک مژه‌ات باید سُفت
	تا ابد بوی محبّت بمشامش نرسد			هر که خاک در میخانه برخساره نرفت
	در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا			زلف سنبل بنسیم سحری می‌آشفت
	گفتم ای مسند جم جام جهان بینت کو			گفت افسوس که آن دولت بیدار بخفت