برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۱۷۷

۴۷

	بر آستان تو مشکل توان رسید آری			عروج بر فلک سروری بدشواریست
	سحر کرشمهٔ چشمت بخواب میدیدم			زهی مراتب خوابی که به ز بیداریست
		دلش بناله میازار و ختم کن حافظ
		که رستگاری جاوید در کم‌آزاریست

۶۷	یا رب این شمع دلفروز ز کاشانهٔ کیست			جان ما سوخت بپرسید که جانانهٔ کیست		۷۸
	حالیا خانه برانداز دل و دین منست			تا در آغوش که می‌خسبد و همخانهٔ کیست
	بادهٔ لعل لبش کز لب من دور مباد			راح روح که و پیمان ده پیمانهٔ کیست
	دولت صحبت آن شمع سعادت پرتو			بازپرسید خدا را که بپروانهٔ کیست
	میدهد هر کسش افسونی و معلوم نشد			که دل نازک او مایل افسانه کیست
	یا رب آن شاه‌وش ماه‌رخ زهره جبین			دُرّ یکتای که و گوهر
		گفتم آه از دل دیوانهٔ حافظ بی‌تو
		زیر لب خنده‌زنان گفت که دیوانهٔ کیست

۶۸	ماهم این هفته برون رفت و بچشمم سالیست			حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالیست		۹۱
	مردم دیده ز لطف رخ او در رخ او			عکس خود دید گمان برد که مشکین خالیست