برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۱۷۰

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
این برگ هم‌سنجی شده‌است.
 
 دل سراپردهٔ محبت اوستدیده آیینه‌دار طلعت اوست 
 من که سر درنیاورم بدو کون  زیر بار   
 تو و طوبی و ما و قامت یارفکر هر کس بقدر همّت اوست 
 گر من آلوده‌دامنم چه عجبهمه‌عالم گواه عصمت اوست 
 من که باشم در آن حرم که صباپرده‌دار حریم حرمت اوست 
 بی‌خیالش مباد منظر چشمزانکه این‌گوشه جای خلوت اوست 
 هر گلِ نو که شد چمن‌آرایز اثر رنگ و بوی صحبت اوست 
 دور مجنون گذشت و نوبت ماستهر کسی پنج‌روز نوبت اوست 
 ملکت عاشقی و گنج طربهر چه دارم ز یمن همّت اوست 
 من و دل گر فدا شدیم چه باکغرض اندر میان سلامت اوست 
 
فقر ظاهر مبین که حافظ را
 
سینه گنجینهٔ محبت اوست
 آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوستچشم میگون لب خندان دل خرّم با اوست 
 گر چه شیرین دهنان پادشهانند ولیاو سلیمان زمان است که خاتم با اوست