برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۱۶۷

۳۷

	ساروان رخت بدروازه مبر کان سر کو			شاه‌راهیست که منزلگه دلدار منست
	بندهٔ طالع خویشم که درین قحط وفا			عشق آن لولی سرمست خریدار منست
	طبلهٔ عطر گل و زلف عبیرافشانش			فیض یک شمّه ز بوی خوش عطّار منست
	باغبان همچو نسیمم ز درِ خویش مران			کاب گلزار تو از اشک چو گُلنار منست
	شربت قند و گلاب از لب یارم فرمود			نرگس او که طبیب دل بیمار منست
		آنکه در طرز غزل نکته بحافظ آموخت
		یار شیرین‌سخن نادره‌گفتار منست

۵۲	روزگاریست که سودای بتان دین منست			غم این کار نشاط دل غمگین منست		۷۶
	دیدن روی ترا دیدهٔ جان‌بین باید			وین کجا مرتبهٔ چشم جهان‌بین منست
	یار من باش که زیب فلک و زینت دهر			از مه روی تو و اشک چو پروین منست
	تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد			خلق را ورد زبان مدحت و تحسین منست
	دولت فقر خدایا بمن ارزانی دار			کین کرامت سبب حشمت و تمکین منست
	واعظ شحنه‌شناس این عظمت گو مفروش			زانکه منزلگه سلطان دل مسکین منست
	یارب این کعبهٔ مقصود تماشاگه کیست			که مغیلان طریقش گل و نسرین منست