برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۱۶۵

۳۵

	می بیاور که ننازد بگل باغ جهان			هر که غارت گری باد خزانی دانست
		حافظ این گوهر منظوم که از طبع انگیخت
		ز اثر تربیت آصف ثانی دانست

۴۹	روضه‌ی خلد برین خلوت درویشانست			مایهٔ محتشمی خدمت درویشانست		۳۹
	گنج عزلت که طلسمات عجایب دارد			فتح آن در نظر رحمت درویشانست
	قصر فردوس که رضوانش بدربانی رفت			منظری از چمن نزهت درویشانست
	آنچه زر میشود از پرتو آن قلب سیاه			کیمیائیست که در صحبت درویشانست
	آنکه پیشش بنهد تاج تکبّر خورشید			کبریائیست که در حشمت درویشانست
	دولتی را که نباشد غم از آسیب زوال			بی تکلّف بشنو دولت درویشانست
	خسروان قبلهٔ حاجات جهانند ولی			سببش بندگی حضرت درویشانست
	روی مقصود که شاهان بدعا می‌طلبند			مظهرش آینهٔ طلعت درویشانست
	از کران تا بکران لشکر ظلمست ولی			از ازل تا بابد فرصت درویشانست
	ای توانگر مفروش این همه نخوت که ترا			سر و زر در کنف همّت درویشانست
	گنج قارون که فرو میشود از قهر هنوز			خوانده باشی که هم از غیرت درویشانست