برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۱۳۶

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
این برگ هم‌سنجی شده‌است.
۶
 بملازمان سلطان که رساند این دعا راکه بشکر پادشاهی ز نظر مران گدا را 
 ز رقیب دیو سیرت  مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را 
 مژهٔ سیاهت ار کرد بخون ما اشارتز فریب او بیندیش و غلط مکن نگارا 
 دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزیتو از این چه سود داری که نمیکنی مدارا 
 همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهیبه پیام آشنایان بنوازد آشنا را 
 چه قیامت است جانا که بعاشقان نمودیدل و جان فدای رویت بنما عذار ما را 
 
به خدا که جرعه‌ٔ ده تو به حافظ سحرخیز
 
که دعای صبحگاهی اثری کند شما را
 
 صوفی بیا که آینه صافیست جام راتا بنگری صفای می لعل فام را 
 راز درون پرده ز رندان مست پرسکاین حال نیست زاهد عالی مقام را 
 عنقا شکار کس نشود دام بازچینکانجا همیشه باد بدستست دام را 
 در بزم دور یک دو قدح درکش و برویعنی طمع مدار وصال دوام را 
 ای دل شباب رفت و نچیدی گلی ز عیشپیرانه سر مکن هُنری ننگ و نام را 
 در عیش نقد کوش که چون آبخور نماندآدم بهشت روضه‌ٔ دارالسّلام را