بدربار ایران فرستاد و صدر اعظم وقت را نیز از تقدیمیهای خود بی بهره نگذاشت معهذا موفق بمراجعت نگردید.
بعد از این واقعه آقاخان تصمیم باقامت در بمبئی گرفت و همهٔ عمر را آنجا گذرانید و یکی از ارکان سیاست انگلستان در هند شد.)[۱]
🟌 🟌 🟌
اختلافات سرحدی بین ایران و عثمانی از زمان سلاطین صفوی شروع میشود و تا حدی از سیاست خارجی از زمان شاه عباس سرچشمه میگیرد. در زمان شاه طهماسب نیز بعضی مسائل در بین بوده ولی در زمان شاه عباس کبیر دشمنی بین دولتین بمنتهی درجه رسید. در حقیقت جنگهای شاه عباس با دولت عثمانی مربوط به خلاصی دول اروپای مرکزی از فشار ترکها بود که تا وینه رفته و آن شهر را محاصره نموده بودند.
لشکرکشی شاه عباس علیه دولت عثمانی باعث شد که ترکها از محاصره وینه صرفنظر کنند و برگشته با شهریار صفوی جدال نمایند و همین برگشتن بود که دیگر قادر نشدند بفتوحات خود در اروپا ادامه دهند.
نادرشاه افشار که بخطر ترکها متوجه شده بود میکوشید برای همیشه باین اختلافات سرحدی خاتمه دهد و بهمین جهت مهمات زیادی در کرمانشاهان جمع آوری نموده بود که خیال خود را عملی کند ولی مرگ امان نداده در گذشت و این موضوع مسکوت ماند.
در دورهٔ کریمخان زند و آقا محمدخان قاجار این هر دو حریفهای پر زوری بودند و میتوانستند هر تجاوزی از جانب دولت عثمانی بعمل آید جلوگیری کنند.
در دورهٔ قاجاریه از زمانیکه ایران بدایرهٔ سیاست بینالمللی کشیده شد،
- ↑ تاریخ امیر کبیر و ایران تألیف فریدون آدمیت، صفحه ۲۷۱
