البته در گذشته وضع کشور ما از نظر جنگل خیلی بهتر ازین بوده است. شواهد متعدد تاریخی که در دست ما است حکایت از آن دارد که در قدیم نواحی پهناوری از ایران پوشیده از جنگلهای سرسبز و انبوه بوده است. در اوستا چند بار به جنگلهای خرم اشاره شده. هرودوت در شرح سفر جنگی خشایارشا بیونان از وسعت نواحی جنگلی ایران سخن میگوید. ناصر خسرو در سفرنامه خود حکایت میکند که در مسیر خویش در نواحی غربی کشور چندین روز از زیر شاخ و برگ درختان عبور میکرده است. ابن بطوطه سیاح معروف مراکشی قرن هشتم هجری در شرح سفر خود بایران مینویسد که کوهستانهای غربی این کشور را بخصوص در منطقه لرستان پوشیده از درختان انبوه بادام و بلوط دیده است.
حتی تا قرون اخیر، فلات ایران خیلی خرمتر و سر سبزتر از امروز بوده است. در عالم آرای عباسی در شرح لشکرکشی شاه عباس بخراسان برای راندن ازبکان، نوشته شده که الهوردیخان والی فارس خود را در مدت دو هفته از شیراز به بسطام که اردوگاه شاه عباس بود رسانید و قسمت مهمی از این مسیر را در کناره کویر از میان جنگلهای بادام کوهی عبور کرد.
سفرنامه «سون هدین» جهانگرد و دانشمند معروف سوئدی که در قرن گذشته بایران و آسیای مرکزی مسافرت کرد نیز حاکی است که وی در آن موقع در کنارهٔ شمالی کویر بزرگ ایران مناطق جنگلی دیده است.
علاقه بحفظ جنگلهای طبیعی و حتی ایجاد جنگلهای مصنوعی از دوران باستانی از سنن مذهبی و حکومتی ایرانیان بوده است. مثلاً هرودوت نامهای را از داریوش هخامنشی نقل میکند که وی به شهربان
