که جوابگوی احتیاجات آیندهٔ جوامع بشری در تحت هر رژیمی که باشند در درجه اوّل همین مؤسّسات تعاونی و بیمههای اجتماعی است. اعتقاد ما این است که سرنوشت هر کسی، از هنگامیکه چشم بدنیا باز میکند تا هنگامیکه دیده از جهان فرو میبندد، باید از راه انواع بیمهها از قبیل بیمههای تحصیل، بیمههای بیماری، بیمههای حوادث و اتفاقات، بیمههای بازنشستگی و کُهولت و غیره تأمین شود.
میباید استعدادهای ذاتی افراد نیز بیمه شوند، بدین ترتیب که اگر این افراد بیبضاعت باشند از طرف دولت یا مؤسّسات اجتماعی یا انجمنهای خیریه بوسیله تأمین بورسهای تحصیلی و مُطالعاتی و یا فراهم آوردن وسیلهٔ کار آنها به استعدادهای ایشان مجال شکفته شدن داده شود. در برخی از جوامع کاملاً پیشرفته جهان امروزه حتّی برای شرکت در گردشگاههای دستهجمعی و استفاده از تعطیلات و نظائر این اُمور نیز بیمههای معیّنی تخصیص داده شده است.
همین توجّه را ما در مُورد مؤسّسات و سازمانهای تعاوُنی مبذول میداریم، زیرا این مؤسّسات تعاوُنی اساس تحقّق اقتصاد دموکراتیک هستند. تا چندی پیش بر اثر وُجود یک سیستم غیرمنطقی و مُضرّ کالائی که تولید میشد برای اینکه بدست مصرفکننده برسد میباید از چند مرحله یا باصطلاح چند دست بگذرد و در هر بار بر قیمت آن افزوده شود، بطوریکه
