بگیرد که شاید از دست دیگری ساخته نبود. من در تمام آنچه کردهام، و آنچه خواهم کرد، خود را عاملی برای اجرای مشیّات الهی بیش نمیبینم، فقط از درگاه احدیّتش مسئلت دارم که همواره مرا در انجام مشیّات کاملهٔ خویش براه راست هدایت فرماید و از اشتباه دور دارد.
در سال ۱۳۴۱، بعد از طی نشیب و فرازهای گوناگون در موقعیّتی قرار داشتم که اجازهٔ این کار را بمن میداد. ملّت ایران بمن اعتقاد کامل داشت و آن پیوند قلبی و روحی که قبلاً بدان اشاره کردم از هر وقت دیگری میان من و ملّتم اُستوارتر بود. ملّت ایران شاهد آن بود من در تمام مُدّت سلطنتم برای حفظ استقلال مملکت مُبارزات گوناگونی کرده بودم که یکی از آنها بازگرداندن و شاهد آن که آذربایجان بآغوش مام وطن بود. شاهد آن بود که با تقسیم املاک خودم بزارعین و با بخشیدن بیش از هشتاد درصد ثروت شخصی خویش باُمور خیریّه و یا برای پیشرفت کارهای مملکت، تا آنجا که برای شخص من امکان داشت در خدمت بمملکت و ملّت خودم کوشیده بودم. با اتکاء بهمین اعتماد کامل ملّت و با توجّه بدانکه هدف من در ایجاد تحوّل چیزی جُز سعادت جامعه ایرانی نبود - و یقین داشتم که ملت هوشمند ایران این موضوع را بخوبی احساس میکند - حاصل مُطالعات خودم را در یک برنامه انقلابی بمعرض افکار عُمومی گذاشتم و برای تصویب برای ملّت ایران واگذار کردم. روز ششم بهمن ماه ۱۳۴۱ مردم ایران این برنامه را با اکثریّتی قاطع تصویب کردند و بدین ترتیب انقلاب
