روی داد امری بود که بمقتضای الزام تاریخ و سیر تحوّل جامعه بشری صورت میگرفت زیرا در عصر ما اساسی اجتماع چند هزار سالهٔ بشری دچار دگرگونی عمیق و اساسی شده است. آن نظم اجتماعی که در طول قُرون متمادی برقرار شده بود، و در آن وجود امتیازات و تبعیضهای طبقاتی کمابیش طبیعی شمرده میشد، با پیشرفت آموزش و رشد فکری اجتماعی و علمی و صنعتی افراد امروز دیگر بهیچوجه قابل قبول نیست.
آخرین کوششی که در سطح جهانی برای قبولاندن اصل برتری نژادی صورت گرفت با خونینترین جنگ تاریخ جهان برای همیشه شکست خورد و جای خود را بمنشور ملل متّحد سپُرد که اساس آن حقّ برخورداری مساوی با کلّیهٔ نژادها و ملّتها و مذاهب و افراد از حقوق طبیعی انسانی است. حتی کلیسا نیز که بدلیل وابستگی خود باُصول آسمانی حق دارد سازمانهای خویش را ابدی بشمارد، بطوریکه میبینیم داوطلبانه بتحوّل عمیق و وسیعی در این سازمانها و اُصول برای تطبیق خود بالزامات اجتماعی امروز جهان دست زده است. خوشبختانه روح واقعی مقرّرات اسلامی همواره با این تحوّلات و تغییرات همآهنگ بوده است.
بنابراین برای کشور و ملّت ما چارهای جز این نبود که اگر بخواهد در زُمره ممالک زنده و مترقّی و مستقل جهان باقی بماند، شالودهٔ اجتماعی کهن را زیر و رو کند و آینده خویش را براساس اجتماعی تازهای که با مقتضیّات و احتیاجات دُنیای امروز همآهنگی داشته باشد
