ابن سینا بعنوان مهمترین اثر مدون علم طب در سراسر دنیای اسلام و حتی در دانشگاه‌های بزرگ غرب تدریس میشد، و نسخه‌های چاپی این کتاب که چهار قرن پیش در شهر رم بچاپ رسید بقیمت گزاف دست بدست میگشت.
در دانشگاه تهران دانشکده طب نخستین دانشکده‌ای بود که شروع بکار کرد و این دانشکده همچنان از لحاظ تعداد دانشجویان و وسعت لوازم کار مهمترین دانشکده‌های این دانشگاه است. در غالب دانشگاه‌های دیگر ایران نیز توجه خاصی به تحصیلات طبی مبذول میشود.
ولی آن کاری که با تشکیل سپاه بهداشت انجام گردید این بود که حاصل این تحصیلات و تجارب پزشکی مورد استفاده توده‌های وسیعی قرار گیرد که در درجه اول در نقاط گمنام و دور افتاده کشور بدان احتیاج داشتند، زیرا مسلم است که بهر حال پایتخت و شهرهای بزرگ کشور ازین حیث دچار مشکل زیادی نیستند. آنچه لازم بود به پیروی از روح و اصل انقلاب ایران برای آن چاره جوئی شود تبعیض فاحشی بود که ازین بابت میان شهرها و دهات ایران داشت. اگر میبایست پنج اصلی که پیوسته بدان اشاره کرده‌ام، یعنی بهداشت و خوراک و پوشاک و مسکن و فرهنگ برای همه تأمین شود، درین صورت طبعاً لازم بود که بهداشت در اختیار همه قرار گیرد، و ازین حیث شهرنشینان بدون جهت امتیازی به روستانشینان نداشته باشند.
بدیهی است سازمانهای مختلف وزارت بهداری و نیز مؤسسات متعدد خیریه کشور امکانات خود را در این راه بکار برده‌اند و میبرند.
