تنها از مخارج نظامی سالانه جهان - حتی بمقیاس سال ۱۳۴۱ - برای باسواد کردن ۷۰۰ میلیون نفر بیسواد دنیا کافی است - ۱۲۰ میلیارد دلار در سال یعنی ۱۳ میلیون دلار در هر ساعت، بنابراین کافی است که هر کشور در عرض سال تنها از هزینه نظامی چند ساعت خود بنفع این هدف صرفنظر کند تا این اعتبار در راه یکی از ثمربخش ترین سرمایه گزاریهای تاریخ، یعنی در راه صلح و سعادت جامعه انسانی بکار افتد.
این پیشنهاد با همه جنبه انقلابی آن در قطعنامههای نهائی کنگره که باتفاق آراء بتصویب رسید مورد تأیید قرار گرفت. قسمتی از متن یکی از این قطعنامهها چنین است: «کنگره جهانی وزرای آموزش و پرورش ..... با توجه به عظمت و اهمیت وظائف مربوط به مبارزه جهانی با بیسوادی، و وسعت منابع انسانی و مصالح و مواد و وسائل فنی که با توسل بدانها میتوان بیسوادی را ریشه کن نمود … از سازمان ملل و سازمانهای اختصاصی وابسته بدان و در درجه اول از یونسکو، از سازمانهای منطقهای که با توسعه و عمران بطور اعم و با آموزش و پرورش بطور اخص ارتباط دارند، از مؤسسات مذهبی و اجتماعی و فرهنگی، از بنیادهای ملی و بینالمللی اعم از دولتی و غیردولتی، از مربیان، دانشمندان، علماء، رؤسا و رهبران اتحادیههای اصناف و تمام افراد نیکاندیش جهان دعوت میکند .... اولاً تصریح و تأکید نمایند که برنامه مبارزه با بیسوادی جزء اصلی و لایتجزای هر نوع طرح عمرانی در تمام ممالکی است که در آنها هنوز مشکل بیسوادی وجود دارد، ثانیاً تا حد امکان و همچنین بمقتضای محیط برای جهاد بر ضد بیسوادی بافزایش منابع ملی و بینالمللی قابل دسترسی بپردازند،