تا همان تاریخ نسبت اطفالی که بدبستان راه یافته بودند به کلیه اطفال لازم التحصیل در شهرهای مراکز استانها بطور متوسط ۷۴ درصد و در روستاها فقط ۲۴ درصد بود. بعبارت دیگر تا قبل از اجرای طرح سپاه دانش، طفل شهری سه بار بیش از یک روستائی امکان راه یافتن بمدرسه را داشت. مطالعه آمار مربوط به نوآموزان شهرها و روستاها در سالهای قبل از ۱۳۴۱ نشان میدهد که با وجودیکه در آن تاریخ جمعیت دهات ایران تقریباً سه برابر جمعیت شهرها بود، تعداد نوآموزان روستاها همواره بین ۳۵ تا ۴۰ درصد کمتر از تعداد نوآموزان شهرها بوده است.
در سال ۱۳۴۱، وقتی که اصول انقلاب ششم بهمن در ذهن من پایه گزاری میشد، وضع بدین منوال بود که گفته شد. نتیجه‌ای که از این واقعیت بدست میآمد این بود که تنها از طرق عادی و جاری تعدیل اساسی در وضع آموزشی کشور مقدور نیست، و اگر بخواهیم سریعاً در تغییر این شرائط و انجام یک مبارزه مؤثر با بیسوادی کار کنیم میباید برای این کار بسراغ وسائلی انقلابی و غیرمعمولی برویم.
یکی از بزرگترین ارمغانهائی که انقلاب ما می‌توانست بتوده‌های عظیم ایرانی بدهد مسلماً کوشش در باسواد کردن آنها بود. دو هزار سال پیش سیسرون خطیب معروف رم، میگفت: «حکومت چه هدیه‌ای بزرگتر یا بهتر از این میتواند بما بدهد که جوانان ما را تعلیم بدهد و باسواد کند؟» و این گفته پس از دو هزار سال در مورد ما صادق بود، و همواره نیز در مورد هر کشور و هر جامعه صادق خواهد بود.
