این دارالفنون در سال ۱۲۶۸ شمسی توسط امیر کبیر تأسیس شده بود، ولی سیزده روز بعد از آنکه این مؤسسه رسماً گشایش یافت بانی آن بصورتی که همه میدانیم بقتل رسید.
چهار سال بعد از آن تاریخ، وزارت علوم تأسیس شد که بعداً «وزارت معارف» نام گرفت، و در همان زمان مدارس خارجی متعددی نیز در تهران و برخی از شهرستانها ایجاد گردید.
پس از سوم اسفند ۱۲۹۹ دوران تازه‌ای در امور آموزشی و فرهنگی کشور ما آغاز شد مدارس دولتی دارای سازمان و برنامه تعلیماتی متحد الشکل شدند و امور مدارس ملی نیز از این حیث تحت بازرسی دولت قرار گرفت. برای مدارس خارجی مقرراتی وضع شد. پس از وضع قانون نظام وظیفه عمومی امتیازات خاصی برای شاگردان دبیرستانها و مدارس عالی در نظر گرفته شد در تشویق آنها به ادامهٔ تحصیل بسیار مؤثر بود. از ۱۳۰۷ ببعد هر ساله عده‌ای دانشجو بخرج دولت برای تحصیلات عالیه در رشته‌های مختلف فنی و طبیعی و ریاضی و طب و مهندسی و تعلیم و تربیت بکشورهای مترقی خارجی اعزام شدند و مرکزی بنام دارالمعلمین عالی بمنظور تربیت دبیر برای مدارس متوسطه ایجاد گردید. کتب درسی بصورتی که در همهٔ مملکت یکسان تدریس شود تحت نظر وزارت فرهنگ تألیف و چاپ شد و طبق قانون سال ۱۳۱۲ از اول آن سال تحصیل در تمام دبستانهای دولتی برای کلیه شاگردان مجانی گردید. در ۱۵ بهمن ۱۳۱۳ سنگ بنای نخستین دانشگاه ایران نهاده شد. از سال ۱۳۱۴ دبستانهای مختلط تشکیل گردید که در آنها پسران و دختران تا ده سالگی میتوانستند در یکجا درس بخوانند. از همان سال ورود دختران دانشجو بدانشسرایعالی مجاز گردید.
