در همین قانون مرخصی هفتگی و تعطیلات سالانه با استفاده از حقوق برای کارگران در نظر گرفته شده و کار اطفال کمتر از دوازده سال و کار شبانه برای زنان و دختران و اطفال کمتر از شانزده سال ممنوع شده بود. دربارهٔ دستمزد کارگران مقرر شده بود که حداقل دستمزد کارگر باقتضای نقاط مختلف کشور باید طوری باشد که زندگی او و عائلهاش را تأمین کند، و در نظر گرفته شده بود که میزان حداقل دستمزد در نقاط مختلف کشور در آغاز هر سال توسط هیئت وزیران برای مدت یکسال تعیین و با تصویب شورای عالی کار بمورد اجرا گذاشته شود.
متأسفانه در عملاین قانون بسبب نداشتن ضمانت اجرای لازم مورد اجرا قرار نگرفت و نتوانست در رفع مشکلات موجود مؤثر گردد. در نتیجه در سال ۱۳۲۷ قانون دیگری توسط دولت تهیه و تقدیم مجلس شد که با تغییراتی بتصویب رسید. در این قانون تشکیل صندوقی بنام صندوق تعاون و بیمه کارگران جهت معالجهٔ کارگران بیمار یا آسیبدیده و یا پرداخت غرامت بدانها پیشبینی شده بود که میبایست سرمایه آن از طریق کمک کارگران و کارفرمایان تأمین شود. با این که این قانون رأساً نسبت بقوانین گذشته مزایائی داشت، ولی نداشتن ضمانت اجرای کافی و عدم تعیین مجازاتهای جزائی لازم برای متخلفین از مقررات آن، باعث شد که این قانون نیز پاسخگوی احتیاجات کارگران نبوده و نتواند مشکلات واقعی آنها را حل کند.
بالاخره در سال ۱۳۳۷ لایحه قانونی دیگری که با همکاری وزارت کار و سازمان برنامه و اتاق بازرگانی و سندیکاهای مهم
