ای چراغ دل تاریکم از این خانه مرو

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ای چراغ دل تاریکم از این خانه مرو! آشنای تو منم ، بر در بیگانه نرو!

شمع من باش و بمان، نور ز تو اشک ز من

جانفشان تو منم ، در بر پروانه مرو!

سوختی جان مرا ، آه مکن ، اشک مریز

از بر عاشق دلداده، غریبانه مرو!

لاله رویا! به گل چهره خود چنگ مزن

سرکشی بس کن و عاقل شو و دیوانه مرو!

قصه خواهی شد و از یاد جهان خواهی رفت

قهر بیهوده مکن ، در دل افسانه مرو!

کلبه تنگ مرا مهر تویی، ماه تویی

ای چراغ شب تاریکم از این خانه مرو