انوری (غزلیات)/گل رخسار تو چون دسته بستند

by انوری

	گل رخسار تو چون دسته بستند			بهار و باغ در ماتم نشستند
	صبا را پای در زلف تو بشکست			چو چین زلف تو بر هم شکستند
	که خواهد رست از این آسیب فتنه			که نوک خار و برگ گل نرستند
	کرا در باغ رخسارت بود راه			از آن دلها که در زلف تو بستند
	که در هر گلستانش گاه و بی‌گاه			ز غمزه‌ت یک جهان ترکان مستند
	چو در پیش لبت از بیم چشمت			همه خواهندگان لبها ببستند
	منه بر کار این بیچارگان پای			چه خواهی کرد مشتی زیردستند