امیر خسرو دهلوی (گزیده از مجنون و لیلی)/فرخنده شبی که آن جهان گیر

by امیر خسرو دهلوی

	فرخنده شبی که آن جهان گیر			از نطع زمین شد آسمان گیر
	برخاست ز خوابگاه این دیر			در مرقد چرخ شد سبک سیر
	برداشت ازین خرابه محمل			در منزل ماه کرد منزل
	ز آنجا به طریق تاجداری			بنشست به دومین عماری
	ز آنجا بسر بلندی بخت			شد تخت نشین سیمین تخت
	ز آنجا که رسید بر چهارم			شد خواجه‌ی آن خجسته طارم
	ز آنجا چو ز بر کشید رایت			شد والی پنجمین ولایت
	ز آنجا چو بلند بارگه گشت			شبها ز ششم شکارگه گشت
	ز آنجا چو نمود بیشتر جهد			شد مهدی خاص هفتمین مهد
	ز آنجا چو شد آن طرف روانه			شد خازن هشتمین خزانه
	ز آنجا چو پرید بر نهم بام			و آزاد شد از شکنج نه دام
	بازار جهت گذاشت بر جای			بنهاد به نطع بی جهت پای
	سر ز آن سوی کاینات بر کرد			ملک ازل و ابد نظر کرد
	بست از دو دوال بند نعلین			شهبند غرض به قاب قوسین
	دید آنچه عبارتش نسنجد			در حوصله‌ی خرد، نگنجد
	دید ار خدای، دید بی غیب			گفتار ز حق شنید بی رییب
	ز آن گفت و شنید بی کم و کاست			هم گفتن و هم شنیدنش راست
	کرد از کف غیب شربتی نوش			کز هستی خود شدش فراموش
	با بخشش پاک بنده‌ی پاک			آمد سوی بنده خانه‌ی خاک
	پس داد بهر خجسته یاری			ز آورده‌ی خوبش یادگاری
	بودند همه ز سینه‌ی پر			جویی هم ازان محیط پر در
	بوبکر بغار هم قدم بود			فاروق به عدل محترم بود
	و آن حرف کش جریده پرداز			با خازن علم بود هم راز
	هر چار چو هشت باغ بودند			پروانه‌ی یک چراغ بودند