امیر خسرو دهلوی (انتخاب از غزلیات)/من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شبها

by امیر خسرو دهلوی

	من و پیچاک زلف آن بت و بیداری شبها			کجا خسبد کسی کش می‌خلد در سینه عقربها؟
	گهی غم می‌خورم گه خون و می‌سوزم به صد زاری			چو پرهیزی ندارم جان نخواهم برد ازین تبها
	چه بودی گر دران کافر جوی بودی مسلمانی			چنین کز یاربم می‌خیزد از هر خانه یا ربها
	دعای دوستی از خون نویسند اهل درد و من			به خون دیده دشنامی که بشنیدم از آن لبها
	ز خون دل وضو سازم چو آرم سجده سوی او			بود عشاق را آری بسی زین‌گونه مذهبها
	بناله آن نوای باربد برمی‌کشد خسرو			که جانها پای‌کوبان می‌جهد بیرون ز قالبها
	سوخته‌ی رخت اگر سوی چمن گذر کند			در دل خود گمان کند شعله گرم لاله را
	تو ز پیاله می‌خوری من همه خون که دم به دم			حق لبم همی دهی از لب خود پیاله را