اسیر/بوسه

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
اسیر بوسه  از فروغ فرخزاد ناآشنا
اسیر


در دو چشمش گناه می‌خندید
بر رخش نور ماه می‌خندید
در گذرگاه آن لبان خموش
شعله‌ای بی پناه می‌خندید

شرمناک و پر از نیازی گنگ
با نگاهی که رنگ مستی داشت
در دو چشمش نگاه کردم و گفت:
باید از عشق حاصلی برداشت

سایه‌ای روی سایه‌ای خم شد
در نهانگاه رازپرور شب
نفسی روی گونه‌ای لغزید
بوسه ئی شعله زد میان دو لب